PEŁNOMOCNIK REKTORA DS. STUDENTÓW NIEPEŁNOSPRAWNYCH

kontrast 1kontrast 2kontrast 3kontrast 4

wtorek, luty 25, 2020
Rozmiar tekstu

Zakończenie

OSOBY NIEPEŁNOSPRAWNE to osoby posiadające swoje rodziny, pracę, zainteresowania, sympatie i antypatie, a także problemy i radości. Chociaż niepełnosprawność stanowi integralną część  tego, kim są, sama w sobie nie określa tych osób. A zatem: „Nie zamieniaj ich w bohaterów lub ofiary niepełnosprawności. Traktuj te osoby jak indywidualne jednostki”(Cohen 2008,  s. 42).

Zachowanie się wobec siebie osób pełno- i niepełnosprawnych ma swoje szerokie podłoże, obejmujące zarówno inteligencję emocjonalną, wychowanie i tradycje rodzinne, funkcjonujące w społeczeństwie (jego kulturze i tradycji) mity, przekonania, sądy na temat osób „kalekich”, „ułomnych”.

Fundamentalnym aspektem współczesnej egzystencji człowieka – niepełnosprawnego  (studenta) nie jest on „sam w sobie”, lecz człowiek w relacji z drugim człowiekiem (Buber 1993). Współdziałanie partnerów interakcji układa się – ze względu na poziom otwarcia się partnerów – na osi kontinuum, od otwartej rozmowy (dialogu) do negocjacji, tj. definiowania i uzgadniania problemów oraz możliwości ich rozwiązania. Wzajemność tak wytworzonej relacji sprawia, że zrozumienie drugiej osoby staje się efektem dialogu, rozmowy z nią (por. Kargulowa 1996, s. 109). Warto też zauważyć, że to z istoty dialogu i spotkania wynika dążenie do pewnej symetrii uczuć i zachowań współdziałających, przy czym ma to być dialog równoważnych podmiotów, w którym zasadniczo chodzi o poznanie prawdy o tym, co ważne i o tym, co służy wykorzystaniu potencjalnych sił i możliwości człowieka. Obniżona sprawność nie zawsze stanowi przeszkodę w realizacji celów i zaspokajaniu potrzeb. Ważne są tu doświadczenia skuteczności działań (także poczucie samoskuteczności – zob. Ochonczenko - w tym tomie), względna autonomia, a przede wszystkim dystans wobec swoich niedoskonałości. Świadomość własnych kompetencji, odczuwanie względnej wolności wyborów oraz kontroli nad zdarzeniami i sobą samym, pozwalają na ustalenie takich relacji ze światem, społecznością lokalną, społecznością akademicką, wreszcie grupą koleżeńską, czy też rodzinną, które kształtują i podtrzymują przekonanie o wartości i sensowności własnego życia.

Środowisko akademickie winno stać się miejscem kształtowania pozytywnych postaw wobec osób niepełnosprawnych, poprzez: wytwarzanie właściwej koncepcji człowieka niepełnosprawnego; emocjonalne, pozytywne wzmacnianie obrazu człowieka niepełnosprawnego; uniezależnienie wartości człowieka od jego sprawności biologicznej; zwiększenie wiedzy o możliwościach i potrzebach osób niepełnosprawnych (Ochonczenko, Nowicka 2006; Ochonczenko, Paszkowicz 2006) oraz sposobach zaspokajania tych potrzeb i zachowania się wobec osób z niepełnosprawnością; usuwanie przykrych napięć, lęków i obaw, powstających w związku z percepcją uszkodzonego ciała i antycypacją trudności w kontaktach z osobami niepełnosprawnymi; kształtowanie ogólnych pozytywnych postaw prospołecznych oraz tolerancji i akceptacji odmienności (za: Gorajewska 2006).

U podstaw naukowej refleksji na temat niepełnosprawności i osób nią dotkniętych oraz działalności praktycznej na ich rzecz musi leżeć przesłanie B. Spinozy: „Gdy chodzi o sprawy ludzkie – nie śmiać się, nie płakać, nie narzekać – ale ZROZUMIEĆ”. Wyrazem tego dążenia jest niniejsza publikacja oraz rozwiązania praktyczne - inicjowane i realizowane na Uniwersytecie Zielonogórskim.

Read bokies review by artbetting.net
The Betst Bokies Romenia Bonus bet365 here.
Download Full Premium themes
Склад за дървен материал - Прочети тук.