PEŁNOMOCNIK REKTORA DS. STUDENTÓW NIEPEŁNOSPRAWNYCH

kontrast 1kontrast 2kontrast 3kontrast 4

wtorek, luty 25, 2020
Rozmiar tekstu

Osoby z dysfunkcją narządu ruchu

Osoby z niepełnosprawnością ruchową stanowią wysoce zróżnicowaną grupę ze względu na stopień niepełnosprawności, jak i zróżnicowane możliwości poruszania się: od samodzielnego, do - przy pomocy wózka. W związku z tym  podane informacje należy traktować indywidualnie i stosować zależnie od sytuacji:

  1. Nie możemy zapominać o tzw. przestrzeni osobistej osoby i nie naruszać jej bez wyraźnego sygnału zezwalającego na określony sposób postępowania. Chodzi tu w szczególności o osoby poruszające się przy pomocy wózka, balkonika czy kul. Pomagamy tylko wtedy, kiedy osoba wyraźnie nas o to poprosi. Wypowiedzi studentów potwierdzają tę zasadę:
    • „/…/ nie pomagać „na siłę”, ale być gotowym do pomocy przy określonych czynnościach, sprawiających trudność” (wolontariuszka, lat 20).
    • „/…/ stawiaj na samodzielność, ale nie bój się mówić o tym, co boli, czy prosić o pomoc” (wolontariusz, lat 24).
    • „/…/ czuję się jak bagażowy, gdy koleżanki próbują wieszać mi torby na balkoniku” (studentka z niepełnosprawnością ruchową, poruszająca się przy pomocy balkonika, lat 23).
    • „Niektórzy to tak, jakby mi zazdrościli wózka – bo ty się nie musisz męczyć – mówią, wieziesz sobie plecak, a my? Oni nie potrafią sobie wyobrazić, co to znaczy - nie chodzić. /…/  Mój wózek, to nie taksówka do przewożenia towarów”  (student z niepełnosprawnością ruchową, nabytą w wieku dorastania - poruszający się na wózku, lat 26).
  2. W kontekście ostatniej wypowiedzi podkreślić należy, że dla osób poruszających się na wózku dostępność do sali wykładowej, biblioteki jest pierwszą i najważniejszą barierą do pokonania (zob. np. Ochonczenko 2005, s.105). Należy zatem zadbać o dostępność sali wykładowej - np. przeniesienie zajęć na parter budynku, a jeżeli nie jest to możliwe zorganizowanie pomocy (np.wolontariackiej). Oto typowe wypowiedzi:
    • „/…/ fajnie byłoby, jakby wszędzie były podjazdy – na półpiętra, w salach wykładowych, ale tak nie jest. Gdzie mogę – docieram sam, ale nie zawsze jest to możliwe. Pomagają mi koledzy, bardziej zaprzyjaźnieni, mogę na nich liczyć” (student poruszający się na wózku, lat 26).
    • „/…/ abym mogła uczestniczyć w zajęciach, pomagają mi rodzice. Codziennie przyjeżdżają ze mną na uczelnię. Potem koleżanki – ale dużo ważę, czasami jest problem” (studentka poruszająca się na wózku, lat 23).
  3. W przypadku studentów z niepełnosprawnością kończyn górnych ważne jest indywidualne podejście w kwestii zaliczania prac pisemnych, kolokwiów, czy egzaminów. Jeśli jest to możliwe – należy udostępnić przystosowany komputer. Warto pomyśleć o wydłużeniu czasu pisania. Na tym polega przystosowanie, wyrównanie szans. W razie wątpliwości - formę zaliczenia, egzaminu uzgodnić z zainteresowanym. Możliwe są przecież formy alternatywne, np. egzamin ustny. Znamienna jest tu wypowiedź:
    • „/…/ koleżanki chętnie robią mi notatki, dzięki temu jestem na bieżąco z programem. Gorzej w bibliotece, przeglądanie książek zajmuje mi bardzo dużo czasu” (studentka z niedowładem prawej ręki, lat 22).
  4. Niepełnosprawności ruchowej towarzyszą niekiedy zaburzenia mowy. Ważne jest, aby wysłuchać takiego studenta, dając mu więcej czasu niż pozostałym na wypowiedzenie się. Nie można ignorować go, pomijać, nie brać pod uwagę jego aktywności na zajęciach. Czas (jego wydłużenie) to nie przywilej, ale dostosowanie, wyrównanie szans.  Oto wypowiedź jednej ze studentek z tym zaburzeniem (lat 25) :
    • „Profesor /…/ nigdy nie miał dla mnie czasu. Wiem, że mówię niewyraźnie, wolno i trzeba się wsłuchiwać, aby do końca mnie zrozumieć, ale inni mnie rozumieją. Bardzo źle było mi z tym, że jestem dla Niego (profesora) niewidzialna, że nie mogłam nigdy przedstawić swojego stanowiska w omawianej kwestii. Zawsze mnie omijał. Czułam się izolowana”.
  5. A zatem, w czynnościach związanych z mówieniem, czy poruszaniem się, należy pozwolić studentowi ustalić jego własne tempo, w przypadku nie zrozumienia wypowiedzi – prosić o powtórzenie.
  6. Podczas rozmowy, porozumiewania się - w szczególności w odniesieniu do osób na wózku, czy z niskowzrostem, należy przyjąć taką pozycję, aby możliwy był kontakt wzrokowy. Nie powinno się prowadzić konwersacji, patrząc na osobę z góry. Jeśli nie ma możliwości, aby usiąść, warto nieco się oddalić, aby ten kontakt był możliwy:
    • „Nie lubię, jak ktoś ze mną rozmawia i patrzy na mnie z góry, nie widzi mojej twarzy. Mnie ciężko ciągle patrzeć w górę. Ponadto źle się z tym czuję” (studentka z niskowzrostem, lat 22).
  7. Dla osób z niepełnosprawnością ruchu -  problemem są upadki. Nie bez znaczenia jest więc faktura podłóg. Jeśli podłoże jest śliskie, należy zadbać przynajmniej o jego odpowiednie oznakowanie.
  8. Nie obawiajmy się używać  słów pochodzących od czasownika „chodzić” w stosunku do osób na wózku.
Read bokies review by artbetting.net
The Betst Bokies Romenia Bonus bet365 here.
Download Full Premium themes
Склад за дървен материал - Прочети тук.