PEŁNOMOCNIK REKTORA DS. STUDENTÓW NIEPEŁNOSPRAWNYCH

kontrast 1kontrast 2kontrast 3kontrast 4

wtorek, luty 25, 2020
Rozmiar tekstu

Jak zachować się w kontaktach ze studentami z niepełną sprawnością ?

Kontaktom z osobami z niepełnosprawnością często towarzyszy lęk przed popełnieniem jakiejś niezręczności.

Etycznym drogowskazem może tu być - wypływające z własnych, osobistych doświadczeń - przesłanie Jana Pawła II: „Nie bójcie się słabości człowieka, ani jego wielkości! Człowiek zawsze jest wielkim, także w słabości”(Jan Paweł II 1979).

Judy Cohen (2008, s. 6-7) zwróciła uwagę na kilka podstawowych zasad, którymi należy się kierować w kontaktach z osobami z niepełną sprawnością.  Wypowiedzi studentów z różnymi dysfunkcjami organizmu, jak i wolontariuszy, potwierdziły trafność owych zaleceń. Są one następujące [2] :

ZANIM POMOŻESZ – ZAPYTAJ

 W obcowaniu z osobami niepełnosprawnymi bywamy nadopiekuńczy, nadgorliwi. Stwarza to niejednokrotnie sytuacje, które dla obu stron (dla osób z niepełnosprawnością i osób pełnosprawnych) są niezręczne. A przecież:

  • „/.../ niepełnosprawność wcale nie musi być ograniczeniem” (wolontariuszka, lat 22)

i nie należy -

  • „/…/ wypytywać bez przerwy, czy w czymś pomóc – jest to niezwykle irytujące. Być natomiast przygotowanym na niesienie pomocy w sytuacji, gdy jest to konieczne” (studentka z niepełnosprawnością ruchową, chodząca, lat 20).

Ważnym jest respektowanie zdania konkretnej osoby:  

  •  "Chciałbym być traktowany normalnie. Nie chcę, aby ktoś narzucał mi się z pomocą, lecz pytał, czy i w jaki sposób może pomóc” (student z niepełnosprawnością ruchową, nabytą w wieku dorastania - poruszający się na wózku, lat 26). „Jeśli ktoś nie prosi o pomoc, nie należy być nadgorliwym” (student z chorobą psychiczną, lat 23).

BĄDŹ TAKTOWNY, INICJUJĄC KONTAKT FIZYCZNY

Zdarza się, niestety, że nasze zachowanie jest niedelikatne. Nie potrafimy się opanować, zachować umiaru, czy przyzwoitości w kontaktach z osobami  odbiegającymi od „standardów wyglądu zewnętrznego”. Dobitnie potwierdza to jedna z wypowiedzi:

  • „/…/ nie cierpię, jak mnie dotykają, czy klepią /choćby w żartach/ po głowie. Czuję się wtedy jak bezwartościowy przedmiot” (studentka z niskowzrostem, lat 24).

POMYŚL ZANIM COŚ POWIESZ

Niezwykle istotne jest, aby - zwracając się do osoby, np. niewidomej, czy niesłyszącej, mówić bezpośrednio do niej, a nie do jej towarzysza, czy tłumacza języka migowego. Jak twierdzi studentka z dużym niedosłuchem i zaburzeniem mowy (lat 24):

  • „/…/ należy cierpliwie wysłuchać osoby i utrzymywać z nią kontakt wzrokowy”.

NIE RÓB ŻADNYCH ZAŁOŻEŃ

To osoba z niepełnosprawnością winna decydować o tym, co może, a czego nie może wykonać, czy w czymś nie może uczestniczyć. Nierespektowanie jej woli może być odczytane jako pogwałcenie jej praw, a nawet uwłaczanie jej godności.  Świadczy o tym relacja jednej ze studentek: - „/…/ nie mówić z góry, że czegoś nie potrafimy, nie wykluczać nas z uczestnictwa, np. w tańcu, ćwiczeniach, twierdząc, że się zmęczymy,  lecz próbować nas /…/ zrozumieć, nauczyć” (studentka z niepełnosprawnością złożoną, lat 23).

REAGUJ UPRZEJMIE NA PROŚBY OSÓB Z NIEPEŁNOSPRAWNOŚCIĄ

Studenci z niepełnosprawnością chcą być i są – na miarę swoich możliwości - samodzielni, jednakże liczne bariery (np. w dostępności do budynków, miejsc, gdzie odbywają się zajęcia) mogą być powodem proszenia o pomoc. Życzliwe jej udzielenie sprzyja dobrym kontaktom interpersonalnym, podnosi wiarę w siebie tych osób i większe „otwarcie się” na kontakty z innymi. Świadczy o tym wypowiedź jednej z wolontariuszek (lat 22):

  • „Byłam kiedyś świadkiem niemiłego zdarzenia. Student /chyba I roku/ poprosił o pomoc w przepakowaniu książek /miał bezwład prawej ręki/. Stojący obok „kolega?”, odwrócił się „na pięcie”, zaśmiał i odszedł. Zobaczyłam zaczerwienioną twarz osoby niepełnosprawnej i spuszczony wzrok. Podeszłam i delikatnie zapytałam – czy pomóc?  Od tej chwili ciągle pomagam, zostałam wolontariuszką, a student, któremu pomogłam, często do mnie wraca. Dziś jest odważniejszym, bardziej bezpośrednim w kontaktach i nie boi się prosić o pomoc”.

Z kolei student z zaburzeniem narządu mowy i ruchu (lat 24) stwierdził:

  • „Staram się być w miarę swoich możliwości samodzielnym, a w razie potrzeby prosić o pomoc. Na uczelni nie obawiam się reakcji. Zwykle przyjmowany jestem „normalnie”, choć na początku, z powodu niewyraźnej mowy, źle się czułem w towarzystwie, szczególnie koleżanek. Z czasem zauważyłem, że nikt nie zwraca uwagi na moją dysfunkcję, tylko na mnie. Fajne to uczucie”.

Rozmowy ze studentami utwierdziły nas w przekonaniu, że do wyżej wymienionych pięciu zasad, zaproponowanych przez J.Cohen, należałoby dodać co najmniej dwie, a mianowicie:

NIE UPRZEDZAJ SIĘ DO OSÓB Z NIEPEŁNOSPRAWNOŚCIĄ

Wielu z nas ciągle posługuje się stereotypami w obcowaniu ze studentami z niepełną sprawnością, zraża się i zniechęca (zwykle niesłusznie) do nich. A przecież już sam fakt, że realizują oni swoje wysokie aspiracje edukacyjne (studia wyższe), chcą spełniać się i być samodzielnymi, przeczy stereotypowym sądom o ludziach niepełnosprawnych jako słabych, mało ambitnych, oczekujących ciągłej pomocy, przyjmujących postawę roszczeniową. Warto tu przywołać wypowiedzi respondentów:

  • „Stawiamy sobie cele i je osiągamy. Nie różnimy się od innych, tzw. zdrowych. Chcemy  studiować, pracować, zakładać rodziny, realizować marzenia” (studentka z chorobą neurologiczną, lat 23) .
  • „Osoby z niepełnosprawnością mogą pokonywać granice, więc nie należy szufladkować ich potencjału i możliwości, traktując ich, jak ułomnych, ze wsparciem i pobłażliwością, które mogą uchodzić za nadgorliwe i niedelikatne” (student z niepełnosprawnością złożoną, jąkający się, lat 24).

SZANUJ GODNOŚĆ OSOBY Z NIEPEŁNOSPRAWNOŚCIĄ

Nikt nie lubi być poniżany, czy źle traktowany. Z powodu choroby, niepełnosprawności nie można uwłaczać osobie. Dysfunkcję organizmu trzeba traktować jako jedną z cech towarzyszących jej jako człowiekowi i pamiętać, że niepełnosprawny jest przede wszystkim - OSOBĄ. Wypowiedzi -  wolontariuszki (lat 25):

  • „Zawsze drugą osobę należy traktować tak, jak sam chciałbyś być traktowany”,

czy studenta z epilepsją (lat 26):

  • „Przede wszystkim niepełnosprawność to nie jest choroba zakaźna i nie da się nią zarazić, dlatego unikanie osób z niepełnosprawnością jest ograniczeniem osoby „zdrowej” - świadczą o wysokim poczuciu własnej wartości i szacunku dla samego siebie oraz wskazują na ich wagę dla człowieka.

Zaproponowane ogólne zasady postępowania dotyczą wszystkich studentów – chorych, zdrowych, posiadających, bądź nie jakieś dysfunkcje organizmu. Wzajemne ich kontakty dotyczą różnych sytuacji – od przywitania, poprzez wspólne przebywanie na uczelni, w akademiku, spacery, wyjazdy, wyjścia do kina, teatru, osobiste spotkania itp. Jednakże rodzaj niepełnosprawności ma wpływ na specyfikę funkcjonowania konkretnej osoby. Celowym zatem wydaje się wysunięcie kilku uwag o charakterze szczegółowym, odnoszących się do sposobu postępowania wobec osób o określonych rodzajach niepełnej sprawności.

Read bokies review by artbetting.net
The Betst Bokies Romenia Bonus bet365 here.
Download Full Premium themes
Склад за дървен материал - Прочети тук.